


บ้านของเรา
บ้าน...บ้านไม้สองชั้นเก่าๆเล็กๆ
เรา........แม่ ไอ้ตัวโต ไอ้ตัวเล็ก
บ้านของเรา...ที่ที่เราสามคนอยู่ด้วยกัน
เรา
ปลูกต้นไม้กัน ปลูกกันเกือบทุกสัปดาห์
เราปลูกต้นไม้กันมานานจนลูกแม่เติบโตขึ้น
แล้วลูกก็จากบ้านของเราไปเพื่อการเล่าเรียน
ส่วนแม่ยังคงอยู่ที่บ้าน....บ้านของเราสามคน
ณ วันนี้
ต้นไม้ที่เราปลูกกันมันเติบโตเหมือนลูกของแม่
รอบๆบ้านของเรา....ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่
แผ่กิ่งก้านสาขาสานเป็นเกราะกำบังความร้อน
แม่รู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่มองไปรอบๆ บ้านของเรา
มีความสุขที่เห็นใบไม้สีเขียวๆ เต็มบริเวณบ้าน
เดี๋ยวนี้
เวลาเช้าๆ.....และเวลาเย็นๆ......
มีสียงนกตั้งมากมายดังจิ๊บๆๆๆ..ไปทั่วบริเวณบ้าน
แม่นั่งมองดูนกทุกวัน
บางครั้งแม่เห็นนกเขาตัวเล็กๆ บินไปบินมาเป็นคู่ๆ
เล่นกันอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเรา
ครั้งหนึ่ง
แม่ได้ยินเสียงนกตัวน้อยร้องดังลั่นบ้าน
แม่ตกใจรีบวิ่งออกไปมองดูนึกว่านกเป็นอะไร
ที่แท้มันสอนลูกบินอยู่น่ะ
แต่ว่าลูกนกมันตกลงไปในอ่างน้ำ
แม่ต้องรีบไปช่วยจับขึ้นมาแล้ววางคืนให้แม่นกไป
นึกถึง
เสียงตื่นตกใจของแม่นกแล้ว
ทำให้แม่คิดถึงลูกมากมายเลยนะจ๊ะ
ขึ้นชื่อว่าแม่ไม่ว่าจะเป็นสัตว์โลกชนิดใด
ย่อมรักและห่วงใยลูกอย่างที่สุด
ทุกวันนี้
แม่ยังได้ยินเสียงแม่นกดังก้องอยู่ในหู
ภาพที่แม่นกตกใจบินวนไปวนมาอยู่รอบๆ อ่างน้ำนั้น
แม่คงตกใจเหมือนกัน
ถ้าเห็นลูกตกอยู่ในอันตราย คงกระวนกระวายใจ
ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าแม่นกหรอกนะจ๊ะ
เวลานี้
บ้านของเรา...เหลือแม่อยู่คนเดียวเพียงลำพัง
รอเวลา.....เมื่อไรที่ลูกเล่าเรียนจบ
แม่จะได้ลูกกลับมาอยู่บ้านของเรา...เราสามคน
บ้านของเราแม้ไม่ใหญ่โตราคาเป็นล้านๆ
แต่ทว่า
บ้านของเราก็สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
มีบรรยากาศของธรรมชาติ ทั้งต้นไม้ ทั้งนกน้อย
ทุกอย่างรอคอยลูก คอยลูกกลับมา
พร้อมปริญญาที่น่าภาคภูมิใจ
คิดถึง....บ้านของเราบ้างใหมจ๊ะ




>>>>>เราสามคน<<<<<

ช่วงนี้เบลอมากมายค่ะ เบลอว่ารักแถบ ก็แบบว่ารักเธอ คริคริ


